Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009

ΣΚΑΝΔΑΛΩΔΗΣ Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΤΟΥ Ο.Α.Σ.Α.


Μέσα σε επτά μήνες, το εισιτήριο στις αστικές συγκοινωνίες του Λεκανοπεδίου, αυξήθηκε κατά 100%. Από 50 λεπτά που στοίχιζε στον επιβάτη τον Απρίλιο του 2008, έφτασε στο 1 ευρώ στα τέλη του έτους. Η αύξηση είναι ΣΚΑΝΔΑΛΩΔΗΣ.
Τον περασμένο Μάη, με το πρόσχημα της δυνατότητας για κίνηση σε όλα τα μέσα για μιάμιση ώρα, αυξήθηκε από τα 50 λεπτά, στα 80. Για τη νέα αύξηση βέβαια δεν χρειάστηκε κανένα πρόσχημα.
Τα μαζικά μέσα μεταφοράς, μπορούν να βοηθήσουν στην ελάττωση της κυκλοφορίας των Ι.Χ. αυτοκινήτων, μόνο αν είναι εύχρηστα, γρήγορα και οικονομικά. Το «εύχρηστα και γρήγορα» ας το ξεχάσουμε (με την εξαίρεση του Μετρό και του Ηλεκτρικού). Τώρα ξεχνάμε και το «οικονομικά».
Η αύξηση αυτή, αποτρέπει από τη χρήση του λεωφορείου ειδικότερα, καθώς πλέον μια μικρή διαδρομή, στοιχίζει λιγότερο με το Ι.Χ. απ’οτι με το λεωφορείο.
Να σταματήσουν οι δικαιολογίες περί κόστους. Όπως βρήκαν τα 28 δις για να τα δώσουν στους τραπεζίτες, να χρηματοδοτήσουν και τη Δημόσια Συγκοινωνία.
Η απαίτηση των πολιτών είναι μία: Δωρεάν συγκοινωνίες για όλους, με ένα αποτελεσματικό δίκτυο μέσων μαζικής μεταφοράς που θα σέβονται τον πολίτη και το περιβάλλον.

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2009

ΤΙΣ 84 ΕΦΤΑΣΑΝ ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΕΠΙΣΚΕΥΘΗΚΑΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ

Πόλεις επισκεπτών http://ecosocialists.webs.com

α/α Πόλη Χώρα

1. Brisbane Australia
2. Adelaide Australia
3. Rockhampton Australia
4. Sydney Australia
5. Brasilia Brazil
6. Santos Brazil
7. Moji Das Cruzes Brazil
8. Wolfville Canada
9. Gatineau Canada
10. Kemptville Canada
11. Edmonton Canada
12. Quebec Canada
13. Winnipeg Canada
14. Calgary Canada
15. Vancouver Canada
16. Toronto Canada
17. Beamsville Canada
18. Waterloo Canada
19. Regina Canada
20. Valdivia Chile
21. Puerto Montt Chile
22. Osijek Croatia
23. Langeskov Denmark
24. Fredericia Denmark
25. Cairo Egypt
26. Helsinki Finland
27. Bangolet France
28. Thiers France
29. Paris France
30. Montpellier France
31. Marseille France
32. Alençon France
33. Mainz Germany
34. Cologne Germany
35. Frankfurt Am Main Germany
36. Wiesbaden Germany
37. Aachen Germany
38. Kuala Lumpur Malaysia
39. Morelia Mexico
40. Mexico Mexico
41. Hokitika New Zealand
42. Reefton New Zealand
43. Christchurch New Zealand
44. Oslo Norway
45. Manila Philippines
46. Makati Philippines
47. Lisbon Portugal
48. San Juan Puerto Rico
49. Moscow Russia
50. Sevilla Spain
51. Hellin Spain
52. Linköping Sweden
53. Stockholm Sweden
54. Sodertalje Sweden
55. Goteborg Sweden
56. Strangnas Sweden
57. Sundsvall Sweden
58. Gland Switzerland
59. Istanbul Turkey
60. Ankara Turkey
61. Balikesir Turkey
62. Bursa Turkey
63. Southend on sea UK
64. Yeovil UK
65. Bristol UK
66. London UK
67. Manchester UK
68. Mansfield UK
69. Dorchester UK
70. Thatcham UK
71. Nikopol Ukraine
72. Apple Valley, CA USA
73. Arlington, VT USA
74. New Haven, CT USA
75. Stanford, CA USA
76. New York, NY USA
77. New Paltz, NY USA
78. West Chester, PA USA
79. Mountain View, CA USA
80. Memphis, TN USA
81. Αθήνα Ελλάδα
82. Θεσσαλονίκη Ελλάδα
83. Κέρκυρα Ελλάδα
84. Αγρίνιο Ελλάδα

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2009

Η Οικοσοσιαλιστική διακήρυξη του Μπελέμ

Η Οικοσοσιαλιστική διακήρυξη του Μπελέμ

«Ο κόσμος υποφέρει από πυρετό λόγω της αλλαγής του κλίματος
και η ασθένεια είναι το καπιταλιστικό μοντέλο ανάπτυξης».
Evo Morales, πρόεδρος της Βολιβίας, Σεπτέμβριος 2007



Η επιλογή της ανθρωπότητας
Η ανθρωπότητα βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με μια ψυχρή επιλογή: οικοσοσιαλισμός ή βαρβαρότητα.
Δεν χρειαζόμαστε περισσότερες αποδείξεις για τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού, του παρασιτικού συστήματος που εκμεταλλεύεται εξίσου την ανθρωπότητα και τη φύση. Μοναδική του κινητήρια δύναμη είναι η επιτακτική ανάγκη προς το κέρδος και ως εκ τούτου η ανάγκη για συνεχή ανάπτυξη. Δημιουργεί με σπάταλο τρόπο περιττά προϊόντα, καταξοδεύοντας τους περιορισμένους πόρους του περιβάλλοντος και επιστρέφοντας σε αυτό μόνο τις τοξίνες και τους ρύπους. Υπό τον καπιταλισμό, το μόνο μέτρο της επιτυχίας είναι το πόσα περισσότερα πωλούνται κάθε μέρα, κάθε εβδομάδα, κάθε χρόνο. Έτσι παράγονται τεράστιες ποσότητες προϊόντων τα οποία είναι άμεσα επιβλαβή για τους ανθρώπους και τη φύση, εμπορεύματα που δεν μπορούν να παραχθούν χωρίς εξάπλωση ασθενειών, καταστροφή των δασών που παράγουν το οξυγόνο που αναπνέουμε, γκρέμισμα των οικοσυστημάτων, καθώς και αντιμετώπιση των υδάτων, του αέρα και του εδάφους ως υπονόμων για τη διάθεση βιομηχανικών αποβλήτων.

Η ανάγκη του καπιταλισμού για ανάπτυξη υπάρχει σε κάθε επίπεδο, από την ατομική επιχείρηση μέχρι το σύστημα στο σύνολό του. Η ακόρεστη πείνα των εταιρειών διευκολύνεται από την ιμπεριαλιστική επέκταση σε αναζήτηση όλο και μεγαλύτερης πρόσβασης σε φυσικούς πόρους, φθηνή εργασία και νέες αγορές. Ο καπιταλισμός ήταν πάντα οικολογικά καταστροφικός, αλλά στις μέρες μας αυτές οι επιθέσεις στη Γη έχουν επιταχυνθεί. Η ποσοτική αλλαγή έδωσε τη θέση της στην ποιοτική μετατροπή, φέρνοντας τον κόσμο σε ένα ορόσημο, στο χείλος της καταστροφής. Ένα διαρκώς αυξανόμενο μέρος της επιστημονικής έρευνας έχει εντοπίσει πολλούς τρόπους με τους οποίους οι μικρές αυξήσεις της θερμοκρασίας θα μπορούσαν να προκαλέσουν ανεπανόρθωτες, επιπτώσεις που δεν θα τις προλαβαίνουμε, όπως η ταχεία τήξη των πάγων στη Γροιλανδία ή η απελευθέρωση του μεθανίου που είναι εγκλωβισμένο στο πέρμαφροστ (παγωμένο έδαφος) και κάτω από τον ωκεανό, γεγονότα που θα έκαναν την καταστροφική αλλαγή του κλίματος αναπόφευκτη.
Αν αφεθεί ανεξέλεγκτη, η υπερθέρμανση του πλανήτη θα επιφέρει ολέθριες επιπτώσεις στη ζωή ανθρώπων, ζώων και φυτών. Οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις θα μειωθούν δραστικά, οδηγώντας στην πείνα σε ευρεία κλίμακα. Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι θα εκτοπιστούν από την ξηρασία σε ορισμένες περιοχές και από την άνοδο της στάθμης των ωκεανών σε άλλες. Οι χαοτικές, απρόβλεπτες καιρικές συνθήκες θα γίνουν ο κανόνας. Ο αέρας, το νερό και το έδαφος, θα δηλητηριαστούν. Επιδημίες ελονοσίας, χολέρας και ακόμη πιο θανατηφόρων ασθενειών, θα πλήξουν τα φτωχότερα και πιο ευάλωτα μέλη της κάθε κοινωνίας.
Οι επιπτώσεις της οικολογικής κρίσης είναι σοβαρότερα αισθητές από εκείνους των οποίων οι ζωές ήδη μαστίζονται από τον ιμπεριαλισμό στην Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική, αλλά και από τους απανταχού αυτόχθονες λαούς οι οποίοι είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι. Η περιβαλλοντική καταστροφή και η κλιματική αλλαγή συνιστούν μια πράξη επιθετικότητας από τους πλούσιους, ενάντια στους φτωχούς.

Η Οικολογική ερήμωση που προκύπτει από την ακόρεστη ανάγκη για αύξηση των κερδών, δεν είναι τυχαίο γνώρισμα του καπιταλισμού: είναι ενσωματωμένη στο DNA του συστήματος και δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί. Η προσανατολισμένη στο κέρδος παραγωγή, συνυπολογίζει ένα βραχυπρόθεσμο ορίζοντα στις επενδυτικές της αποφάσεις και δεν μπορεί να λάβει υπόψη τη μακροπρόθεσμη υγεία και σταθερότητα του περιβάλλοντος. Η ατέρμονη οικονομική ανάπτυξη είναι ασύμβατη με τα πεπερασμένα και εύθραυστα οικοσυστήματα, αλλά το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα δεν μπορεί να ανεχθεί όρια στην ανάπτυξη• η σταθερή του ανάγκη για να αναπτυχθεί θα ανατρέψει οποιαδήποτε όρια που μπορεί να επιβληθούν στο όνομα της "αειφόρου ανάπτυξης". Έτσι, το εγγενώς ασταθές καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί να ρυθμίσει τη δική του δραστηριότητα, πολύ λιγότερο δε, να ξεπεράσει τις κρίσεις που προκαλούνται από τη χαοτική και παρασιτική του ανάπτυξη, γιατί κάτι τέτοιο θα απαιτούσε τον καθορισμό ορίων στη συσσώρευση - μια απαράδεκτη λύση για ένα σύστημα που στηρίζεται στον κανόνα: Αναπτύξου ή εξαφανίσου!

Αν ο καπιταλισμός παραμείνει το κυρίαρχο κοινωνικό σύστημα, το καλύτερο που μπορούμε να περιμένουμε είναι αφόρητες κλιματικές συνθήκες, εντατικοποίηση των κοινωνικών κρίσεων και εξάπλωση των πιο βάρβαρων μορφών ταξικής επικυριαρχίας, καθώς οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις θα μάχονται μεταξύ τους αλλά και με τον πλανητικό Νότο για συνεχή έλεγχο των παγκοσμίως μειούμενων φυσικών πόρων.
Στη χειρότερη περίπτωση, η ανθρώπινη ζωή μπορεί να μην επιβιώσει.


Καπιταλιστικές στρατηγικές για αλλαγή
Δεν λείπουν οι προτεινόμενες στρατηγικές για να αντιμετωπιστεί η οικολογική καταστροφή, συμπεριλαμβανόμενης της υπερθέρμανσης του πλανήτη που είναι αποτέλεσμα της αλόγιστης αύξησης των ατμοσφαιρικών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Η μεγάλη πλειονότητα αυτών των στρατηγικών μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό γνώρισμα: έχουν σχεδιαστεί από και για λογαριασμό του κυρίαρχου παγκόσμιου συστήματος: του καπιταλισμού.

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το κυρίαρχο παγκόσμιο σύστημα το οποίο είναι υπεύθυνο για την οικολογική κρίση, καθορίζει επίσης τους όρους της συζήτησης σχετικά με αυτή την κρίση, με το κεφάλαιο να ελέγχει τα μέσα παραγωγής της γνώσης, όπως κάνει και με τα μέσα παραγωγής του ατμοσφαιρικού διοξειδίου του άνθρακα. Κατά συνέπεια, οι πολιτικοί του καπιταλισμού, οι γραφειοκράτες, οι οικονομολόγοι και οι καθηγητές του, «παράγουν» ένα ατελείωτο ρεύμα προτάσεων με όλες τις παραλλαγές, πάνω στο ότι η οικολογική καταστροφή του πλανήτη μπορεί να αποκατασταθεί χωρίς διαταραχή των μηχανισμών της αγοράς και του συστήματος συσσώρευσης που «διοικεί» την παγκόσμια οικονομία.

Αλλά δεν μπορεί να υπηρετεί κανείς δυο αφεντικά - την ακεραιότητα του πλανήτη και την κερδοφορία του καπιταλισμού. Ένας πρέπει να εγκαταλειφθεί και η ιστορία δεν αφήνει καμία αμφιβολία για την υποταγή της συντριπτικής πλειονότητας αυτών που δημιουργούν τις πολιτικές. Υπάρχει λοιπόν κάθε λόγος να αμφιβάλουμε ριζικά για την ικανότητα των μέτρων που θεσπίζονται, στο να ελέγξουν την ολίσθηση προς την οικολογική καταστροφή.

Πράγματι, πέρα από κάθε ωραιοποίηση, οι μεταρρυθμίσεις των τελευταίων τριάντα πέντε χρόνων, υπήρξαν μια τερατώδης αποτυχία. Βέβαια προκύπτουν μεμονωμένες βελτιώσεις, αλλά ανατρέπονται και αχρηστεύονται από την ανελέητη επέκταση του συστήματος και τον χαοτικό χαρακτήρα της παραγωγής του.
Ένα παράδειγμα αποδεικνύει την αποτυχία: στα τέσσερα πρώτα έτη του 21ου αιώνα, οι παγκόσμιες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα ήταν σχεδόν τρεις φορές μεγαλύτερες ετησίως από εκείνες της δεκαετίας του 1990, παρά την εμφάνιση του πρωτοκόλλου του Κιότο το 1997.
Το Κιότο θέτει δύο μέσα: το σύστημα εμπορίας/ανταλλαγής ποσότητας ρύπων, προκειμένου να επιτύχει ορισμένες μειώσεις εκπομπών και τα προγράμματα στον πλανητικό Νότο (τους λεγόμενους «μηχανισμούς καθαρής ανάπτυξης») για την αντιστάθμιση των εκπομπών στις εξαιρετικά βιομηχανοποιημένες χώρες. Όλα αυτά τα μέσα στηρίζονται σε μηχανισμούς της αγοράς, γεγονός που σημαίνει, πρώτα απ' όλα, ότι οι ατμοσφαιρικές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα μετατρέπονται σε εμπόρευμα, υπό τον έλεγχο των ίδιων συμφερόντων που δημιούργησαν την υπερθέρμανση του πλανήτη. Οι ρυπαίνοντες δεν είναι υποχρεωμένοι να μειώσουν τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, αλλά μπορούν να χρησιμοποιούν την δύναμη που τους δίνει το χρήμα προκειμένου να ελέγχουν την ανταλλαγή ρύπων άνθρακα για τους δικούς τους σκοπούς, οι οποίοι περιλαμβάνουν την καταστροφική εξόρυξη ακόμη περισσότερων καυσίμων με βάση τον άνθρακα. Επιπλέον, δεν υπάρχει όριο στην ποσότητα των μονάδων εκπομπών που μπορεί να πιστωθούν με τις συμμορφούμενες κυβερνήσεις.
Από τη στιγμή που η εξακρίβωση και η αξιολόγηση των αποτελεσμάτων είναι αδύνατη, το καθεστώς του Κιότο δεν είναι μόνο ανίκανο να ελέγξει τις εκπομπές, αλλά επιπλέον παρέχει άφθονες ευκαιρίες για διαφυγή και εξαπάτηση όλων των ειδών. Όπως ακόμη και η Wall Street Journal το έθεσε τον Μάρτιο του 2007, η εμπορία εκπομπών ρύπων «θα φέρει χρήμα σε ορισμένες πολύ μεγάλες εταιρίες, αλλά μην πιστέψετε ούτε για ένα λεπτό ότι αυτό το παιχνίδι με τις λέξεις θα έκανε πολλά για την υπερθέρμανση του πλανήτη».
Η συνάντηση του ΟΗΕ για το κλίμα που έγινε στο Μπαλί το 2007, άνοιξε το δρόμο για ακόμη μεγαλύτερες καταχρήσεις κατά την επόμενη περίοδο. Η ενδιάμεση συμφωνία του Μπαλί απόφυγε οποιαδήποτε αναφορά στους στόχους για δραστική μείωση του άνθρακα που κατατέθηκαν από τους καλύτερους επιστήμονες του κλίματος (90% ως το 2050). Εγκατέλειψε τους λαούς του πλανητικού Νότου στο έλεος του κεφαλαίου, δίνοντας τη δικαιοδοσία επί της διαδικασίας στην Παγκόσμια Τράπεζα και έκανε τον συμψηφισμό της ρύπανσης από άνθρακα, ακόμα ευκολότερο.
Προκειμένου να εξασφαλίσουμε και να διατηρήσουμε αμετάβλητο το μέλλον μας, είναι αναγκαία μια επαναστατική μεταρρύθμιση, στην οποία όλοι οι επιμέρους αγώνες θα λάβουν μέρος σε ένα μεγαλύτερο αγώνα ενάντια στο ίδιο το κεφάλαιο. Αυτός ο μεγαλύτερος αγώνας δεν μπορεί να παραμείνει απλά αρνητικός και αντικαπιταλιστικός. Θα πρέπει να εξαγγείλει και να οικοδομήσει ένα διαφορετικό είδος κοινωνίας και αυτό είναι ο Οικοσοσιαλισμός.


Η Οικοσοσιαλιστική εναλλακτική
Το οικοσοσιαλιστικό κίνημα, έχει ως στόχο να σταματήσει και να αντιστρέψει την καταστροφική διαδικασία της υπερθέρμανσης του πλανήτη ειδικότερα και της καπιταλιστικής οικοκτονίας γενικότερα, καθώς και να οικοδομήσει μία ριζοσπαστική και πρακτική εναλλακτική πρόταση ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα. Ο Οικοσοσιαλισμός εδράζεται σε μια μεταμορφωμένη οικονομία που θα στηρίζεται στις μη οικονομικές αξίες της κοινωνικής δικαιοσύνης και της οικολογικής ισορροπίας. Επικρίνει τόσο την καπιταλιστική «οικολογία της αγοράς» όσο και τον παραγωγικό σοσιαλισμό, ο οποίος αγνόησε την γήινη ισορροπία και τα όριά της. Επαναπροσδιορίζει τη διαδρομή και το στόχο του σοσιαλισμού μέσα σε ένα οικολογικό και δημοκρατικό πλαίσιο.
Ο Οικοσοσιαλισμός περιλαμβάνει ένα επαναστατικό κοινωνικό μετασχηματισμό, ο οποίος θα υπονοεί τον περιορισμό της ανάπτυξης και τη μετατροπή των αναγκών μέσα από μία βαθιά μετατόπιση από τα ποσοτικά στα ποιοτικά οικονομικά κριτήρια, με έμφαση στην χρηστική αξία αντί της ανταλλακτικής αξίας.
Αυτές οι στοχεύσεις απαιτούν τόσο δημοκρατικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων στον οικονομικό τομέα, για να μπορέσει η κοινωνία συλλογικά να καθορίσει τους στόχους των επενδύσεων και της παραγωγής, όσο και την κολεκτιβοποίηση των μέσων παραγωγής. Μόνο η συλλογική λήψη αποφάσεων και ιδιοκτησία της παραγωγής μπορούν να προσφέρουν την πιο μακροπρόθεσμη προοπτική, κάτι το οποίο είναι απαραίτητο για την ισορροπία και τη διατηρησιμότητα του οικολογικού αλλά και του κοινωνικού μας συστήματος.
Η απόρριψη του παραγωγισμού και η μετάβαση από τα ποσοτικά προς τα ποιοτικά οικονομικά κριτήρια, αφορούν την επανεξέταση του πως βλέπουμε τη φύση και τους στόχους της παραγωγής, αλλά και την οικονομική δραστηριότητα εν γένει. Οι βασικές δημιουργικές, οι μη παραγωγικές και οι αναπαραγωγικές ανθρώπινες δραστηριότητες, όπως η φροντίδα του σπιτιού, η ανατροφή των παιδιών, η περίθαλψη, η εκπαίδευση παιδιών και ενηλίκων, αλλά και οι τέχνες, θα είναι βασικές αξίες σε μια οικοσοσιαλιστική οικονομία.
Ο καθαρός αέρας και το νερό, το γόνιμο έδαφος, η καθολική πρόσβαση σε τροφή χωρίς χημικές ουσίες και οι ανανεώσιμες μη ρυπογόνες πηγές ενέργειας, είναι βασικά δικαιώματα του ανθρώπου και της φύσης, τα οποία υπερασπίζεται ο οικοσοσιαλισμός. Μακριά από το να είναι «δεσποτική», η συλλογική χάραξη πολιτικής σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και διεθνές επίπεδο προσμετράται στην εξάσκηση της κοινωνίας για κοινωνική ελευθερία και ευθύνη. Αυτή η ελευθερία της λήψης αποφάσεων συνιστά απελευθέρωση από τους οικονομικούς «νόμους» του προσανατολισμένου στην ανάπτυξη καπιταλιστικού συστήματος, οι οποίοι οδηγούν στην αλλοτρίωση.
Για να αποφευχθεί η υπερθέρμανση του πλανήτη και άλλοι κίνδυνοι που απειλούν την ανθρώπινη και την οικολογική επιβίωση, ολόκληροι τομείς της βιομηχανίας και της γεωργίας πρέπει να καταργηθούν, να μειωθούν ή να αναδιαρθρωθούν και άλλοι πρέπει να αναπτυχθούν, παρέχοντας παράλληλα, πλήρη απασχόληση για όλους. Μια τέτοια ριζική μεταμόρφωση δεν είναι εφικτή χωρίς συλλογικό έλεγχο των μέσων παραγωγής και δημοκρατικό σχεδιασμό της παραγωγής και ανταλλαγής. Οι δημοκρατικές αποφάσεις για τις επενδύσεις και την τεχνολογική ανάπτυξη πρέπει να αντικαταστήσουν τον έλεγχο από τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, επενδυτές και τράπεζες, προκειμένου να εξυπηρετηθεί ο μακροπρόθεσμος ορίζοντας του κοινού καλού της κοινωνίας και της φύσης.
Τα πιο καταπιεσμένα στοιχεία της ανθρώπινης κοινωνίας, οι φτωχοί και οι αυτόχθονες λαοί, πρέπει να λάβουν πλήρως μέρος στην οικοσοσιαλιστική επανάσταση, προκειμένου να αναβιώσουν οι οικολογικά σταθεροποιητικές παραδόσεις και να δοθεί φωνή σε εκείνους που το καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί να ακούσει. Επειδή οι λαοί του πλανητικού Νότου και των φτωχών γενικότερα είναι τα πρώτα θύματα της καπιταλιστικής καταστροφής, οι αγώνες και τα αιτήματά τους θα βοηθήσουν στο να καθορίσουμε το περίγραμμα μιας οικολογικά και οικονομικά βιώσιμης κοινωνίας εν τη γένεσή της. Ομοίως, η ισότητα των φύλων αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του οικοσοσιαλισμού και τα γυναικεία κινήματα υπήρξαν από τους πιο δραστήριους και αντιδραστικούς αντιπάλους της καπιταλιστικής καταπίεσης. Άλλοι δυνητικοί παράγοντες της οικοσοσιαλιστικής επαναστατικής αλλαγής υπάρχουν σε όλες τις κοινωνίες.
Μια τέτοια διαδικασία δεν μπορεί να ξεκινήσει χωρίς ένα επαναστατικό μετασχηματισμό των κοινωνικών και πολιτικών δομών με βάση την ενεργό υποστήριξη από την πλειονότητα του πληθυσμού, ενός οικοσοσιαλιστικού προγράμματος. Ο αγώνας της εργασίας - εργάτες, αγρότες, χωρίς γη και άνεργοι- για την κοινωνική δικαιοσύνη, είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον αγώνα για την περιβαλλοντική δικαιοσύνη. Ο καπιταλισμός, κοινωνικά και οικολογικά εκμεταλλευτικός και ρυπογόνος, είναι εχθρός της φύσης και της εργασίας με παρόμοιο τρόπο.

Ο Οικοσοσιαλισμός προτείνει ριζικές μεταμορφώσεις:
1. στο ενεργειακό σύστημα, αντικαθιστώντας τα καύσιμα με βάση τον άνθρακα και τα βιοκαύσιμα, με καθαρές πηγές ενέργειας υπό τον έλεγχο των κοινοτήτων: αιολική, γεωθερμική, τα κύματα, και πάνω απ 'όλα, ηλιακή ενέργεια.
2. στο σύστημα μεταφορών, με δραστική μείωση της χρήσης των ιδιωτικών αυτοκινήτων και φορτηγών και την αντικατάστασή τους από την δωρεάν και αποτελεσματική δημόσια συγκοινωνία.
3. στα σημερινά πρότυπα παραγωγής, κατανάλωσης, και οικοδόμησης, εγγενώς παρωχημένα, τα οποία βασίζονται στη σπατάλη, στον ανταγωνισμό και τη ρύπανση, παράγοντας μόνο ανθεκτικά και ανακυκλώσιμα αγαθά και αναπτύσσοντας «πράσινη» αρχιτεκτονική.
4. στην παραγωγή και τη διάθεση τροφίμων, μέσω της υπεράσπισης της κυριαρχίας των τοπικών τροφίμων όσο αυτό είναι δυνατόν, της εξάλειψης των ρυπογόνων βιομηχανικών αγροτικών επιχειρήσεων, τη δημιουργία βιώσιμων αγροσυστημάτων και δρώντας ενεργά για την ανανέωση της γονιμότητας του εδάφους.

Το να θεωρητικοποιούμε και να εργαζόμαστε προς υλοποίηση του στόχου του «πράσινου» σοσιαλισμού, δεν σημαίνει ότι δεν θα πρέπει επίσης να αγωνιζόμαστε για συγκεκριμένες και επείγουσες μεταρρυθμίσεις άμεσα. Χωρίς καμία ψευδαίσθηση σχετικά με τον «καθαρό καπιταλισμό», πρέπει να εργαστούμε για να επιβληθούμε στους φορείς της εξουσίας (κυβερνήσεις, εταιρείες, διεθνείς οργανισμούς) και να επιτύχουμε κάποιες στοιχειώδεις αλλά ουσιαστικές άμεσες αλλαγές:

• δραστική και εντατική μείωση των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου,
• ανάπτυξη των καθαρών πηγών ενέργειας,
• παροχή ενός εκτεταμένου συστήματος δωρεάν δημόσιας συγκοινωνίας,
• σταδιακή αντικατάσταση των φορτηγών από τα τρένα,
• δημιουργία προγραμμάτων απορρύπανσης,
• εξάλειψη της πυρηνικής ενέργειας και των στρατιωτικών δαπανών.


Αυτά και παρόμοια αιτήματα είναι στο επίκεντρο της ατζέντας του κινήματος της Παγκόσμιας Δικαιοσύνης και του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, τα οποία έχουν προωθήσει (μετά το Σηάτλ το 1999) τη σύγκλιση των κοινωνικών και περιβαλλοντικών κινημάτων σε ένα κοινό αγώνα κατά του καπιταλιστικού συστήματος.

Η περιβαλλοντική αποσάθρωση, δεν θα εμποδιστεί σε αίθουσες συνεδρίων ή με διαπραγματεύσεις για Συνθήκες. Μόνο η μαζική δράση μπορεί να κάνει τη διαφορά. Οι εργαζόμενοι των πόλεων και της υπαίθρου, οι λαοί του πλανητικού Νότου και οι αυτόχθονες λαοί είναι στην πρώτη γραμμή αυτού του αγώνα ενάντια στην περιβαλλοντική και την κοινωνική αδικία, στις μάχες ενάντια στις εκμεταλλεύτριες και ρυπογόνες πολυεθνικές, στις δηλητηριώδεις αγροεπιχειρήσεις, τους γενετικά τροποποιημένους σπόρους που εισβάλουν στο πιάτο μας, στα βιοκαύσιμα που το μόνο που κάνουν είναι να οξύνουν την ήδη υπαρκτή διατροφική κρίση. Πρέπει να προχωρήσουμε αυτά τα κοινωνικά - περιβαλλοντικά κινήματα και να οικοδομήσουμε την αλληλεγγύη μεταξύ των αντικαπιταλιστικών οικολογικών κινημάτων στο Βορρά και το Νότο.


Αυτή η Οικοσοσιαλιστική διακήρυξη είναι μια πρόσκληση σε δράση. Η εδραιωμένη άρχουσα τάξη είναι ισχυρή, αλλά το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα αποκαλύπτει κάθε μέρα την οικονομική και ιδεολογική του πτώχευση, αδύναμο να ξεπεράσει την οικονομική, οικολογική, κοινωνική, διατροφική και τις άλλες κρίσεις που αυτό προκαλεί. Οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής αντιπολίτευσης είναι ζωντανές και ζωτικές. Σε όλα τα επίπεδα, τοπικό, περιφερειακό και διεθνές, αγωνιζόμαστε για να δημιουργήσουμε ένα εναλλακτικό σύστημα βασισμένο στην κοινωνική και οικολογική δικαιοσύνη.



(μετάφραση από τα αγγλικά, Τάσος Πανταζίδης)

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ


Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2009

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ

Το τελευταίο διάστημα και ειδικότερα μετά τα γεγονότα του Δεκέμβρη, έχει ενταθεί η συζήτηση για το Πανεπιστημιακό άσυλο.
Η φιλολογία του ότι καταχρώνται το άσυλο κουκουλοφόροι, ταραξίες και περιθωριακοί, υφαίνεται από όλους όσους εδώ και χρόνια αντιπαλεύονται κάθε κοινωνική εξέγερση και ειδικότερα αυτές της νεολαίας.
Ζούμε σε μια περίοδο που η κρατική καταστολή έχει γίνει κανόνας πολιτικής λειτουργίας για τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί κάποιος με τον τρόπο που ο καθένας αντιδρά στην καταπίεση και την αδικία, το Πανεπιστημιακό άσυλο αποτελεί σήμερα το μόνο εμπόδιο που αντιμετωπίζουν οι αστυνομοκράτες για να συνθλίψουν κάθε εστία αντίστασης. Προφανώς δεν συμφωνούμε με τις καταστροφές των χώρων των ΑΕΙ. Προφανώς και δεν επικρίνουμε την καταστροφή των εκπαιδευτηρίων. Περισσότερο όμως από αυτά δεν ανεχόμαστε την καθημερινή καταστροφή της ζωής και των ονείρων κάθε νέου και νέας, κάθε εργαζόμενου, σπουδαστή, ανέργου, μετανάστη.
Στους δρόμους των μεγάλων ελληνικών πόλεων, η αστυνομία δέρνει αλύπητα διαδηλωτές σε κάθε ευκαιρία. Οι πολίτες αντιμετωπίζουν διαρκώς την αστυνομική αυθαιρεσία, καταπίεση, βία, διαφθορά. Το να εμποδίσουμε τον κυνηγημένο να προστατευθεί από το άσυλο, ισοδυναμεί με συνενοχή στην καταπίεση. Ούτε βέβαια μπορούμε να δικάζουμε τους κατατρεγμένους στις εισόδους των σχολών για να διαπιστώσουμε αν δικαιούνται ή όχι του Ασύλου.
Ξέρουμε όλοι πολύ καλά πως αν το Άσυλο τεθεί υπό αίρεση, θα αποτελέσει απλά τον πολιορκητικό κριό που θα γκρεμίσει την αυτονομία του κινήματος αντίστασης.
Δεν θέλουμε εκπαιδευτήρια – εταιρίες, που οι χώροι τους θα ελέγχονται από ασφαλίτες. Αναζητούμε εκπαιδευτήρια που θα γεννάνε κάθε είδους νέα ιδέα, θα φιλοξενούν όλα τα όνειρα, θα οπλίζουν με γνώση. Αρκετή καταπίεση και απογοήτευση υπάρχει έξω από τις σχολές. Δεν χρειάζεται να την προβάρουμε και μέσα σ’αυτές.

• Καμία αλλαγή στο καθεστώς του Ασύλου
• Εκδημοκρατισμός της κοινωνίας και των θεσμών
• Αληθινά δωρεάν παιδεία σε όλες τις βαθμίδες
• Αναβάθμιση της ποιότητας στην παιδεία
• Επιτέλους να αλλάξει το επίπεδο της παρεχόμενης γνώσης και όχι να αλλάζει κάθε Υπουργός το σύστημα εξετάσεων

Αυτά είναι τα αιτήματα των νεολαίων και των κινημάτων. Όχι η αναμόρφωση του Ασύλου.

9 Ιανουαρίου 2009
Η Εκτελεστική Επιτροπή των «Οικοσοσιαλιστών Ελλάδας»

Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2009

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΣΤΗ ΓΑΖΑ


ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΣΤΗ ΓΑΖΑ
Οι Ισραηλινοί, για μια ακόμα φορά λούζουν στο αίμα τη Γάζα. Οι Παλαιστίνιοι θρηνούν ήδη πάνω από 500 νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες. Σχεδόν 100 είναι τα νεκρά παιδιά.
Εδώ και δεκαετίες οι Ισραηλινοί σκοτώνουν αμάχους στην Παλαιστίνη και το Λίβανο. Δεν πάει άλλο.
Πριν από δυόμισι χρόνια εισέβαλαν στο Λίβανο και σήμερα προσπαθούν να ανατρέψουν την εκλεγμένη κυβέρνηση της Χαμας. Υποτίθεται πως αντιτίθενται στον εξτρεμισμό της, στην ουσία όμως τον τροφοδοτούν καθώς η αδικία τροφοδοτεί νέο κύκλο αίματος. Μια τρίτη Ιντιφάντα.
Ο Ισραηλινός στρατός από τα ξημερώματα της 4ης Ιανουαρίου εισέβαλε στη λωρίδα της Γάζας, διχοτομώντας την με χιλιάδες στρατιώτες, αποκλείοντας το Βόρειο από το Νότιο τμήμα. Οι ξένοι ανταποκριτές έχουν αποκλειστεί από τη Γάζα.
«Το Ισραήλ θα συνεχίσει τις στρατιωτικές του επιχειρήσεις στη Γάζα μέχρι να επιτευχθεί μια αλλαγή στην ισορροπία των δυνάμεων ανάμεσά του και στην Χαμάς» διαμηνύει η ισραηλινή κυβέρνηση με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο ΓΓ του ΟΗΕ Μπαν Γκι-Μουν έκανε έκκληση για άμεση κατάπαυση του πυρός στη Λωρίδα της Γάζας. Το ίδιο έκανε και η διεθνής κοινότητα. Διαδηλώσεις συντάραξαν δεκάδες πόλεις του κόσμου. Στις αραβικές χώρες οι διαδηλωτές βγαίνουν στους δρόμους φωνάζοντας «θάνατος» στο Ισραήλ και την Αμερική και καίγοντας την ισραηλινή σημαία.
Η ΕΕ τηρεί ίσες αποστάσεις. Ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί ζήτησε την «άμεση παύση των επιθέσεων με πυραύλους κατά του Ισραήλ, καθώς και των ισραηλινών βομβαρδισμών στη Γάζα».
Προκλητική η απερχόμενη κυβέρνηση Μπους, ρίχνει το βάρος στη Χαμάς χωρίς να καλεί το Ισραήλ σε κατάπαυση του πυρός, ενώ ο Μπαράκ Ομπάμα δηλώνει ότι «παρακολουθέι την κατάσταση».
Η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ υπογράμμισε διά του εκπροσώπου της γερμανικής κυβέρνησης οτι θεωρεί τη Χαμάς τον μόνο υπεύθυνο για την κλιμάκωση της βίας στη Γάζα.
Ο πρωθυπουργός της μεταβατικής κυβέρνησης του Ισραήλ Εχούντ Ολμέρτ ανακοίνωσε ότι οι επιχειρήσεις στη Λωρίδα της Γάζας θα «πάρουν χρόνο».
Ο εξόριστος ηγέτης της Χαμάς Χάλεντ Μεσάαλ κάλεσε τους Παλαιστίνιους να εξαπολύσουν νέα ιντιφάντα εναντίον του Ισραήλ.
Η πρώτη «ιντιφάντα» ξέσπασε τον Δεκέμβριο του 1988 και τερματίστηκε με την υπογραφή των συμφωνιών του Όσλο το 1993, μετά τις οποίες ιδρύθηκε η Παλαιστινιακή Αρχή.
Η δεύτερη παλαιστινιακή εξέγερση άρχισε τον Σεπτέμβριο του 2000 και σταδιακά καταστάληκε από τον ισραηλινό στρατό στη Δυτική Όχθη.


ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;
Το Ισραήλ διανύει περίοδο πολιτικής ρευστότητας και βρίσκεται ένα μήνα πριν από πρόωρες εκλογές. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, κερδισμένος δείχνει να βγαίνει ο υπουργός Άμυνας και ηγέτης του Εργατικού Κόμματος Εχούντ Μπαράκ, καθώς οι επιχειρήσεις του ισραηλινού στρατού επιδοκιμάζονται από το 95% των ισραηλινών πολιτών. Το Εργατικό Κόμμα φέρεται να αυξάνει κατά τέσσερις τις έδρες του στην Κνεσέτ. Ταυτόχρονα, η άμεση συμμετοχή του Εχούντ Μπαράκ στις στρατιωτικές επιχειρήσεις, για τις οποίες άλλωστε είναι ο πολιτικός υπεύθυνος, έχει αυξήσει σημαντικά την προσωπική του δημοτικότητα, αφού το 44% των ερωτηθέντων δηλώνει πως έχει διαμορφώσει πλέον "θετικότερη άποψη" για τον υπουργό Άμυνας. Σύμφωνα με την ίδια μέτρηση, την οποία δημοσίευσε η εφημερίδα "Μααρίβ", οι δύο μεγάλες παρατάξεις της κεντροδεξιάς, το Καντίμα της υπουργού Εξωτερικών Τζίπι Λίβνι και το Λικούντ του Βενιαμίν Νετανιάχου, κονταροχτυπιούνται στην κορυφή, με το δεύτερο να έχει περισσότερες πιθανότητες στο σχηματισμό κυβέρνησης. Όπως εξηγούν πολιτικοί αναλυτές στη "Χααρέτς", τα γεγονότα στη Γάζα ενισχύουν εκλογικά περισσότερο τα μικρά κόμματα της ακροδεξιάς, τα οποία είναι πιθανότερο να συμμαχήσουν (σε έναν πιθανό κυβερνητικό συνασπισμό) με το συντηρητικό Λικούντ. Στο ίδιο μήκος κύματος, η "Τζερούσαλεμ Ποστ" θεωρεί πως τα γεγονότα στη Γάζα αναμένεται να παίξουν κεντρικό ρόλο στην απόφαση των ψηφοφόρων, τονίζοντας ότι δημιουργείται ένα ιδιότυπο εθνικιστικό "κλίμα πόλωσης" προς όφελος του Λικούντ και του Νετανιάχου προσωπικά.
Σκοτώνονται δηλαδή χιλιάδες αθώοι για χάρη των Ισραηλινών Εκλογών.
Η κατάσταση αυτή όμως, βολεύει και τον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα. Δημιουργείται τετελεσμένο στην στάση της χώρας απέναντι στη διαμάχη Ισραήλ – Χαμάς. Οπότε θα μπορεί να δικαιολογείται ο «President Elect».
Η Οργάνωσή μας επικρίθηκε όταν λέγαμε πως προτιμούμε να μην εκλεγεί ο Ομπάμα. Η εκστρατεία της «Αλλαγής στην οποία μπορούμε να πιστέψουμε» γέμισε ψευδαισθήσεις τους κοινωνικά αποκλεισμένους στις ΗΠΑ. Αυτό οδήγησε στην ιστορική προσέλευση στις κάλπες. Όλοι αυτοί τώρα θα απογοητευτούν τόσο που στις επόμενες εκλογές θα έχουμε το αντίθετο ρεκόρ: της μικρότερης προσέλευσης. Για ποια αλλαγή μιλάμε όταν η οικογένεια Κλίντον, ανέλαβε να συνεχίσει την αιματοβαμμένη εξωτερική πολιτική του Bill; Για ποια αλλαγή, όταν οι Δημοκρατικοί στήριξαν το σχέδιο στήριξης των Αμερικανικών Τραπεζών, με τη συναίνεση και του Ομπάμα; Δεν έχουμε ψευαισθήσεις. Δεν περιμένουμε τίποτα από τον Ομπάμα.

ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΠΟΥΝ ΟΙ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ;
Όλοι αυτοί που ζητούν Ευρωστρατό, τολμούν να στείλουν με δική τους πρωτοβουλία ένα στρατό «Συμμαχίας» για να προστατέψει τους Παλαιστίνιους, όπως έκαναν οι Αμερικάνοι για να προστατέψουν τα συμφέροντά τους σε Ιράκ και Αφγανιστάν;
Τολμούν να ζητήσουν άμεση επέμβαση του ΟΗΕ;
Τολμούν να ζητήσουν αποκλεισμό όλων των Ισραηλινών από κάθε αθλητική διοργάνωση, όπως έκαναν με τους Σέρβους;

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
- Άμεση απόσυρση των Ισραηλινών στρατευμάτων από τη Γάζα
- Αποστολή διεθνούς ανθρωπιστικής και οικονομικής βοήθειας
- Να κλείσει η Πρεσβεία του Ισραήλ – όχι σχέσεις με το Ισραήλ
- Οικονομικό αποκλεισμό του κράτους των σιωνιστών

Κάτω τα χέρια από τη Γάζα
Λευτεριά στην Παλαιστίνη



Ιανουάριος 2009
Η Εκτελεστική Επιτροπή των Οικοσοσιαλιστών Ελλάδας

Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2009

2009

Η Κεντρική Γραμματεία και η Εκτελεστική Επιτροπή των Οικοσοσιαλιστών Ελλάδας, εύχονται σε όλους καλή και δημιουργική χρονιά.
Το 2009 ας προσπαθήσουμε με τη συντονισμένη προσπάθεια και τους αγώνες όλων μας, να είναι μια χρονιά ανατροπής του αρνητικού σκηνικού για όλο τον κόσμο.
Στοχεύουμε σε συλλογικές νίκες:
• Κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη
• Αναβάθμιση της ποιότητας ζωής μας
• Προστασία των οικοσυστημάτων της γειτονιάς μας και του πλανήτη
• Ενεργοποίηση των κοινωνικών συλλογικοτήτων
• Αλληλεγγύη και συμπαράταξη με τους κοινωνικά αποκλεισμένους

Καλή χρονιά